Projekt "Shtetl Routes" ma na celu wsparcie rozwoju turystyki w oparciu o żydowskie dziedzictwo kulturowe pogranicza Polski, Białorusi i Ukrainy.

 

Projekt "Shtetl Routes" ma na celu wsparcie rozwoju turystyki w oparciu o żydowskie dziedzictwo kulturowe pogranicza Polski, Białorusi i Ukrainy.

 

Teatr NN
Księga Pamięci Szczebrzeszyna

Księga Pamięci Szczebrzeszyna

Sefer zikaron li-kehilat Szebreszin = Book of memory to the Jewish community Shebreshin [Księga pamięci gminy Szczebrzeszyn], red. Dow Szuwal, Irgun Jocej Szebreszin be-Israel u-wa-Tefucot = Association of Former Inhabitants of Shebreshin in Israel and the Diaspora [Ziomkostwo Szczebrzeszyna w Izraelu i Diasporze], Hajfa 1984, ss. 518, XIV. faks., il., mapy, portr. (jid., hebr., ang.) 

Czytaj więcej

Kulawy Szmul

Kulawy Szmul

E. Fryś-Pietraszkowa, „Udział rzemieślników żydowskich w kulturze wsi. Materiały”, Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 1989 t.43 z.1-2.

Czytaj więcej

Szczebrzeszyn - Karta Dziedzictwa Kulturowego

Szczebrzeszyn - Karta Dziedzictwa Kulturowego

Miasto w woj. lubelskim, liczące kilka tysięcy mieszkańców, położone na pograniczu Roztocza Zachodniego i Padołu Zamojskiego, oddzielonych doliną rzeki Wieprz przepływającą w pobliżu miasta. Tereny na zachód i południowy-zachód od Szczebrzeszyna – pocięte plątaniną zalesionych wąwozów – to tzw. „Piekiełko”, utworzono tu Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy. W odległości kilku kilometrów na wschód, za rzeką Wieprz zaczyna się Roztoczański Park Narodowy. Szczebrzeszyn jest lokalnym węzłem drogowym. Przez miasto prowadzi droga nr 858 z Zamościa przez Zwierzyniec do Biłgoraja, na północ odchodzi droga nr 848 przez Turobin do Lublina, druga, lokalna droga na południe do Zwierzyńca biegnie po zachodniej stronie doliny Wieprza; droga nr 74 do Frampola została poprowadzona na zachód, przez Topólczę.

Czytaj więcej

Szczebrzeszyn - przewodnik

Szczebrzeszyn - przewodnik

jid. שעברעשין, ros. Щебрешин

Jak się nazywa to miejsce? – ryknął dowódca – No gadaj!

Starzec mamrotał tylko coś pod nosem, za co dostał pięścią w twarz tak, że wypadł mu ząb. Schylił się, by go podnieść,  i zajęczał po hebrajsku – Szeber szin (wybity ząb).

Od razu tak trzeba było! – powiedział dowódca i zapisał nazwę na swojej prymitywnej mapie. W ten sposób Szebreszin stał się oficjalną nazwą miasta – przynajmniej dla Żydów na całym świecie.

Tomasz Bibel, Dlaczego moje miasteczko ma podwójną nazwę?, [w:] Philip Bibel, Szebreszin, tłum. T. Pańczyk, Warszawa 2012

Czytaj więcej

Szlak lokalnych fotografów

Szlak lokalnych fotografów

Początki fotografii w Polsce sięgają 1839 roku, kiedy do kraju dotarły informacje o wynalezieniu dagerotypu. Fotografia szybko stała się popularna, a pod koniec XIX wieku coraz liczniej zaczęły powstawać profesjonalne zakłady fotograficzne. W niektórych miastach było ich nawet kilka. Warto zwrócić uwagę na fakt, że profesją fotografa najczęściej zajmowali się Żydzi. Niezwykłym zjawiskiem społecznym na terenach Polski pod koniec XIX i na początku XX wieku była działalność fotografów wędrownych. Podróżowali oni po prowincji i tam oferowali mieszkańcom swoje usługi fotograficzne. Nie zachowały się żadne dokumenty na ich temat dlatego w większości przypadków jedynie zdjęcia są świadectwem ich działalności. Obecnie pamięć o tych fotografach jest przypominana, ale nadal wielu z nich pozostaje nieznanych lub zapomnianych.  Ze względu na wyjątkowość oraz aurę tajemniczości, która otacza czarno-białe przedwojenne fotografie, warto się z nimi zapoznać. Zapraszamy w podróż szlakiem lokalnych fotografów.

Czytaj więcej

Z Ostroga do Lublina. Podróż śladami sławnych rabinów

Z Ostroga do Lublina. Podróż śladami sławnych rabinów

Zapraszamy w podróż szlakiem najwybitniejszych uczonych i rabinów epoki nowożytnej. Trasa wycieczki zawiedzie nas w miejsca, w których niegdyś przebywali, kształcili się i wykładali swe nauki „uczeni w Torze”, wielcy komentatorzy i autorzy najsławniejszych responsów.

Rabinów nie bez powodu nazywano nauczycielami (hebr. 'nauczyciel') mistrzami, a nawet przywódcami duchowymi. W istocie byli oni nauczycielami – do ich gestii należało objaśnianie i nauczanie Tory, kierowanie miejscową jesziwą (hebr. 'rosz jesziwa', dosł. Głowa jesziwy, rektor), a także cotygodniowe egzaminowanie uczniów. To do nich zwracano się z problemami natury religijnej, których rozwiązanie ułatwić miało mieszkańcom ich codzienne życie w zgodzie z Pismem. Zdanie autorytetu halachicznego było w zasadzie nie do podważenia. Tylko on mógł rzucić cherem (klątwę), stwierdzić, czy zasady uboju rytualnego zostały zachowane, udzielić ślubu czy rozwodu, on sygnował wszystkie uchwały gminne i nadzorował wybory. W wielu miastach twierdzono nawet, że bez rabina kahał nie może istnieć, jest jak „trzoda bez pasterza”, a posiadanie go jest symbolem statusu i zamożności gminy, dlatego każda z nich powinna z całych sił starać się, by móc jakiegoś zatrudnić. Rabin kahalny zajmował więc wyjątkowe miejsce w hierarchii lokalnej. W niektórych miastach rabinów, którzy pomagali rozwiązywać codzienne problemy było więcej.

Czytaj więcej

Aktualności

Zdjęcia

Polecane